Pípan var tilbúin, en tollurinn þurfti svar
Framleiðsluáætlunin var á réttri leið.
Skoðunargögnin höfðu verið yfirfarin.
Viðskiptavinurinn hafði þegar samþykkt pökkunarlistann.
Allt leit út fyrir að vera tilbúið fyrir sendingu.
Þá barst skilaboð frá innflutningsdeildinni.
Þeir þurftu staðfestingu á HS kóðanum áður en tollundirbúningur lauk.
Beiðnin virtist einföld.
Enginn bjóst við að það myndi tefja neitt.
Innan nokkurra klukkustunda var verið að skiptast á nokkrum mismunandi skjölum milli kaupanda, tollmiðlara og vöruflutningateymisins.
Verkfræðideild kom ekki að málinu.
Framleiðsluhópurinn kom ekki við sögu.
Umræðan snerist eingöngu um flokkun.
Einn aðili vísaði í fyrri sendingu.
Annar vísaði til annarrar tollskýrslu en eldra verkefnis.
Hvorugt skjalið passaði nákvæmlega við núverandi röð.
Pípan sjálf hafði ekki breyst.
Skjölin urðu skyndilega í brennidepli.
Boðað var til símafundar til að skýra nánar.
Í símtalinu fór meiri tími í að ræða um tollmeðferð en að ræða stálvörur.
Verkefnisstjórinn sagði síðar í gríni að allir á fundinum vissu þyngd sendingarinnar en enginn gæti komið sér saman um hvaða skjal ætti að nota sem viðmið.
Að lokum staðfesti miðlarinn flokkunaraðferðina og tollundirbúningur hélt áfram.
Farmurinn fór samkvæmt áætlun.
Þegar litið er til baka í gegnum tölvupóstsferilinn var fjöldi skeyta sem tengjast HS kóða staðfestingu meiri en fjöldi skeyta sem tengjast framleiðslu.
Pípan hafði verið framleidd vikum áður.
Síðasta hindrunin reyndist vera pappírsvinna.
Í nokkra daga varð tollflokkun mikilvægasta forskriftin í öllu verkefninu.
